EduBlog Renée: Jas

De Jas

Ik loop op een mooie middag met mijn lieve vriendinnetje door de Bijenkorf. Dat alleen maakt de middag al mooi uiteraard. De sale is begonnen en dat maakt ons blij. Haar meer dan mij aangezien ik nooit zo goed ben in de sale. We lopen langs het rek van Essentiel en oei, daar word ik dan wel weer blij van! Een prachtige okergele jas hangt daar. Verliefd aai ik de jas (ja sorry maar dat is het echt: aaien) als ik achter me iemand hoor zeggen “ja hij is mooi he juf!”. Huh?! Daar staat de moeder van een oud-leerling. Ze werkt bij de Bijenkorf en vraagt me de jas aan te trekken. Hij staat ook nog prachtig, verdorie! Waarom ik dan niet naar de kassa ren en met mijn pinpas zwaai? Ik durf het haast niet te zeggen maar ik heb er al één gekocht dit seizoen en ze zijn op zijn zachtst gezegd niet heel goedkoop. Zeg maar belachelijk duur. En dan is 30% toch nog wat weinig. “Zal ik je een appje sturen als hij voor de helft is?” Ja graag!

Er als de kippen bij zijn

Een paar dagen later geef ik taalles in de klas. Ik moet uitleggen wat het gezegde ‘er als de kippen bij zijn’ betekent. Ik vertel de kids over de jas en dat ik van plan ben er als de kippen bij te zijn als de jas verder in de sale komt. Het zijn schatjes want ze geven me gelijk tips á la ‘juf ik geef u één tip, ik denk dat de 50% sale deze of volgende week begint.’ Ik vertel ze dat ik ’s ochtends als eerste de Bijenkorf app open om te kijken of de jas in de webshop al goedkoper is. En dat ik pas daarna mijn liefste goedemorgen wens. Dan kijken ze me toch wat vreemd aan. Hoe bedoel je koopverslaafd?

Maar ik verdien die jas! Toch? Eehhhhh….

Enablers en relativeren

Pas geleden heb ik een moedervlek laten weghalen. Alles goedaardig niets aan de hand maar hij zat wel op mijn borstkas. En toen ik donderdag de hechtingen weg liet halen en het litteken zag, wat overigens volgens de assistente prachtig aan het helen was, schrok ik toch enigszins. Iets groter en piraat-achtiger dan ik had gehoopt. (ik weet het, zoiets heeft tijd nodig en ik moet me niet zo aanstellen en het valt allemaal mee maar op dat moment dus even niet). In tranen had ik mijn moeder aan de telefoon. Die in de auto zat met mijn zusje, mij op luidspreker zette en na liefdevol geluisterd te hebben vooral moest lachen want wat ben ik toch een malle meid. Ook mijn liefste verzekerde me dat ik nog heel mooi was en dat ik het gewoon even de tijd moest geven.

Niet veel later kreeg ik een appje van mijn moeder. ‘En nu gauw een paar schoenen kopen lieverd. Je verdient het.’ Mijn moeder is een ware enabler. Die prachtige term heb ik weer van een vriendin, ook één van mijn enablers. Het idee is dat zij niets persé zelf heel veel kopen maar mij wel wijzen op alle koopjes (die vriendin) en redenen waarom je alles wat je mooi vindt vooral mag kopen (mijn moeder). De combinatie van die twee leuke mensen in mijn leven zou mij binnen no time failliet kunnen laten verklaren. Dan hebben we daar gelukkig mijn liefste die me met beide benen op de grond weet te houden.

Ik veegde net de laatste traan weg toen ik op weg naar huis een bekende tegenkwam met haar oppaskindje in de wagen. Ik reikte mijn armen naar hem uit en ja hoor hij kroop zo tegen me aan. Een prachtig kindje dat heerlijk lachend naar je opkijkt en al het verdriet is weg. Waarom ze aan het oppassen was? Zijn moeder was op dat moment bij de arts om te laten onderzoeken of ze helemaal genezen verklaard kon worden na een lange periode van bestralingen en chemo vanwege borstkanker.
Bam. Daar stond ik. En dat relativeerde tien keer meer dan wat dan ook.

Ik heb niets te klagen. En ja er blijft altijd een litteken zichtbaar. Maar tien keer liever dat dan al het vreselijke dat er kan gebeuren als ik niet op tijd een zorgelijke moedervlek laat verwijderen.

P.S. weer een dag later kreeg ik een appje van weer een moeder. Die van de Bijenkorf. En weer een dag later was ik de trotse eigenaar van een prachtige okergele jas van Essentiel. Enablers blij. Bijenkorf blij. Moeders blij. En ik blij. Heel blij. Met alles. Echt werkelijk alles.

No Comments Yet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *